RAUW

De rauwe werkelijkheid van naderend verlies en het daarmee gepaarde afscheid, terwijl je dierbaren (gelukkig) nog bij je zijn. Wel in steeds grotere mate afhankelijk van zorg met een pijnlijk vooruitzicht door ziekte.

Afscheid nemen van dierbaren en in het bijzonder je ouders hoort bij het leven, wanneer en hoe dit verlies zich gaat manifesteren weet je niet. Helaas speelt ziekte daarbij steeds vaker een prominente rol. Alzheimer (1 op de 5) als sloper van het brein en kanker (1 op de 2) als sloper van het lichaam.

Een ongewis vooruitzicht, ziekten die zich niet of nauwelijks laten leiden, waarbij je telkens grip probeert te houden op de situatie, op de zorgen van hier en nu. Geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het bestaan, verlies van identiteit, vitaliteit, gezondheid en kwaliteit van leven probeer je vanuit een overlevingsstrategie te blijven staan.

Ondanks het verdriet en de onzekerheid is het ook een periode van opnieuw verbinding zoeken, elkaar in de ogen aankijken, bespreekbaar maken wat nog gezegd moet worden. De dingen uit het verleden, maar ook juist dat naderende afscheid. Die rauwe werkelijkheid onder ogen komen, niet weg kijken van de pijn.

Lichtpuntjes die er ook zijn, omdat je nog even de tijd hebt om te luisteren en te praten. Nu doen wat later niet meer kan, die ruimte is er nu nog. Dat is ook niet iedereen gegund. Mooie momenten uit de dag proberen te halen en die koesteren. Gesprekken waar je met open handen aan tafel zit, zonder oordeel, durft uit te reiken om toch nog die moeilijke vraag te stellen.

Weet je… het is die rauwe werkelijkheid die je op een bepaald moment in je leven te grazen neemt. Rauw op je dak, het hoort er ineens bij. Soms loop ik er liever in mijn eentje met een ommetje omheen. Dan voel ik de spanning, de zwaarte in mijn lichaam, de energie die het met kost.

Ik probeer dan even stil te staan, besef dat ik in mijn strategie van overleven weer heb ingezet om me terug te trekken, niet uit te reiken, niemand te belasten en het maar alleen te doen. Dit is niet de weg naar het verwerken van het verlies en alles wat zich daaronder meebeweegt.

Wat ik inmiddels weet is dat die rauwe werkelijkheid er gewoon is. Krijg je de kans, probeer verbinding te herstellen in het gezin waar je vandaan komt, ga de pijn niet uit de weg. Doe wat jij te doen hebt, reik uit naar je naasten. Zonder oordeel met open handen.

Dus af en toe een ommetje in je eentje, maar vooral proberen die rauwe werkelijkheid samen te omarmen, samen te delen, samen te helen. Juist dat geeft je de ruimte om veerkracht te ontwikkelen. Sterk je ❤️ 🙏 💪.

𝘛𝘳𝘰𝘶𝘸 𝘻𝘪𝘫𝘯
𝘡𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳
𝘋𝘰𝘰𝘳 𝘨𝘢𝘢𝘯
𝗥𝗮𝘂𝘄𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗵𝗲𝗶𝗱
𝘝𝘰𝘦𝘭 𝘮𝘢𝘢𝘳
𝘗𝘪𝘫𝘯 𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯
𝘞𝘦𝘦𝘳 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘯

tR!3k